Σκεφτόμουν,
Τι
εξυπηρετεί το
διεθνές
εμπόριο;
Προφανώς,
έρχεται να
καλύψει
κάποιες
ανάγκες ενός
λαού που δεν
καλύπτονται
από εγχώρια
προϊόντα. Ποιος
θα
αντιπαρατασσόταν
στην εισαγωγή
φαρμάκων π.χ.,
που δεν
παράγονται σε
μια χώρα;
Όμως,
πώς
δικαιολογείται
η εισαγωγή
προϊόντων ή
υπηρεσιών με
κριτήριο την
τιμή πώλησης ή
την προστασία
του εγχώριου
πλούτου (π.χ.
εμπόριο
ξυλείας, χάρτου,
ορυκτών κ.α.);
Επειδή έχουμε
λεφτά, δικαιούμαστε
να
εκμεταλλευόμαστε
τα δάση και τα
βοσκοτόπια των
φτωχότερων ή τη
γη τους για να
θάβουμε τα δικά
μας τοξικά
απόβλητα;
Ζητούμε,
πολλές φορές
απαιτούμε, από
τους λαούς της
Νότιας
Αμερικής ή της
Αφρικής
να διασώσουν
τα, πολύτιμα
για την
ισορροπία των
οικοσυστημάτων
παγκοσμίως,
παρθένα δάση
τους και, από
την άλλη μεριά,
καρπωνόμαστε,
άμεσα ή έμμεσα,
τα «κέρδη» από
την καταστροφή
τους. Και
μάλιστα, μετά
την τέλεση της
καταστροφής,
τους
επικρίνουμε
και τους
κατηγορούμε ως
ηθικά
υπανάπτυκτους
και οικολογικά
αναίσθητους.
Δεν
διστάζουμε να
πάμε στα
τροπικά δάση
για να κάνουμε σαφάρι
κι άλλα «αθλήματα»
καταστροφής
της άγριας ζωής
και
διακόρευσης
της παρθενίας
της φύσης, αλλά
κοπτόμαστε για
την κοπή -από
εκείνους- ενός
δέντρου, που
τελικά θα το
καταναλώσουμε
εμείς. Θέλουμε
να
διατηρήσουμε
τη φύση ζωντανή,
αρκεί όμως αυτή
να υποταχθεί (αν
είναι ποτέ
δυνατόν!) στους
δικούς μας
κανόνες, να
υποκύψει στις
δικές μας
επιθυμίες.
Προκειμένου
ο φτωχοί να
ξεπεράσουν την
πείνα τους,
πωλούν
οτιδήποτε που
το αγοράζουν οι
πλούσιοι της
Βόρειας
Αμερικής, της
Ευρώπης και της
Ιαπωνίας
κυρίως. Κι οι
πλούσιοι
πηγαίνουν στις
πατρίδες των
φτωχών για να
θαυμάσουν (χαζέψουν,
απολαύσουν)
εκείνα που οι
ίδιοι
εξολόθρευσαν
από τις δικές
τους πατρίδες,
συμπεριλαμβανομένου
και του
τρόπου ζωής
που σέβεται τη
φύση, τα ζώα, τα
δέντρα, τα
λουλούδια και
τα αγριόχορτα.
Και εκδιώκουν
τους ιθαγενείς
κατοίκους
οικολογικά
σημαντικών
περιοχών, λες
κι έχει νόημα
κι αξία η
σωτηρία της «φύσης»
χωρίς
ανθρώπους να
την αξιοποιούν,
λες και μπορούν
να επιζήσουν τα
δάση χωρίς τους
παραδασόβιους
πληθυσμούς, λες
και το
ανθρώπινο
είδος (Homo
sapiens)
δεν ανήκει σε
κανένα
οικοσύστημα.
Οι
κάτοικοι της
ζούγκλας
ήξεραν ότι το
μεγάλο ψάρι
τρώει το μικρό,
το κάνει όμως
όταν πεινάει
και μόνο.
Παρόλα αυτά
όμως, δεν εξολόθρευσαν
όλα τα
μικρότερα ή
ενοχλητικά
ζωικά είδη.
Ούτε
εξαφάνισαν τα,
τροπικά και
υποτροπικά,
βροχερά δάση,
στα οποία
οφείλει, κατά
το μάλλον ή
ήττον, την
επιβίωσή του το
παγκόσμιο
οικοσύστημα.
Ενώ εμείς, οι
πλούσιοι, οι
ανεπτυγμένοι,
θέλουμε να τους
επιβάλλουμε
τον «προηγμένο»
μας πολιτισμό
που έχει
αναγάγει σε
υπέρτατή του
αξία το κέρδος,
όπου ικανή
αιτία για να
σκοτώσει
κανείς, να
εκδιώξει
άλλους από τις
παραδοσιακές
εστίες τους κλπ.,
είναι η
οικονομική
ορθότητα (αποδοτικότητα).
Θα
σκεφθείτε, ίσως,
πως
αντιμετωπίζουμε
αρνητικά ή, εν
πάση
περιπτώσει, με
σκεπτικισμό
την ανταλλαγή
προϊόντων και
ιδεών μεταξύ
των λαών, των
πολιτισμών, των
ανθρώπων
γενικά. Ε,
λοιπόν, όχι. Είμαστε
σαφώς υπέρ της
διατήρησης και
της ενίσχυσης
κάθε παρόμοιας
δραστηριότητας.
Εκθέτουμε
απλώς τον
προβληματισμό
μας για τους
όρους και τις
προϋποθέσεις
υπό τις οποίες
διεξάγεται
αυτή η
ανταλλαγή.
Ας
πάψουμε λοιπόν
να
διαφθείρουμε
τους «αγνούς» με
τις θορυβώδεις
επιδείξεις μας.
Ας πάψουμε να
διακινούμε τη
ζωή και το
θάνατο στις
διεθνείς
αγορές. Ας
αναλάβουμε τις
ευθύνες μας κι
ας υποστούμε
εμείς το
κόστος των
πράξεων και των
επιλογών μας.
Ας σεβαστούμε -επιτέλους-
την
ιδιαιτερότητα
των άλλων κι ας
την κρίνουμε με
κριτήρια όχι
οικονομικά. Ας
πούμε όχι στο
εμπόριο της
ζωής, όχι στην
εμπόρευση της
κρίσης μας...
Τσίγκανος
Παναγιώτης
Φοιτητής
Βιολογίας
Ε & Κ Παν.
Αθηνών