Δημοσιευμένο
στο βιοΛΟΓΟ.
|Σκεφτόμουν,
Ποια είναι η
σχέση του
ανθρώπου με τον
κόσμο σήμερα;
Η
κλωνοποίηση /
κλωνισμός ως
παρέμβαση του
ανθρώπου στο λόγο
του Θεού και
της Φύσης.
Με αφορμή το
άρθρο του
προέδρου Λ. Χ.
Μαργαρίτη.
Όλα
ωραία και καλά
λοιπόν. Άλλη
μια μεγάλη
επιτυχία της
σύγχρονης
επιστήμης ήρθε
να ταράξει τα
θολά (ρυπαρά;)
νερά της
καθημερινότητάς
μας.
Δημοσιεύσεις
επί
δημοσιεύσεων
σε ελληνικά και
ξένα έντυπα,
συζητήσεις σε
στρογγυλά,
τετράγωνα κ.α.
τραπέζια, σε
ραδιοφωνικά
και τηλεοπτικά
«κανάλια»
έκαναν φανερή
την αμηχανία
των ανθρώπων
απέναντι στο
νέο αυτό
επίτευγμα της (βιολογικής
για
κλωνοποίηση)
επιστήμης. Και
το ερώτημα
πάντα να αφορά
στον άμεσο
κίνδυνο του ανθρώπου.
Απουσίασε όμως
ο
προβληματισμός
σ’ ένα άλλο
επίπεδο.
Εκεί
έγκειται η δική
μας αγωνία: Μην
υποτάξουμε τον
κόσμο, σαν
απρόσωπο και ά-λογο
αντικείμενο,
στην ανθρώπινη
διάνοια και
τεχνική
ικανότητα
βιάζοντας το λόγο
της
δημιουργίας.
Μην
αναιρέσουμε
εμείς την «προσωπική»
αλήθεια του
κόσμου και του
ανθρώπου,
κολοβώνοντας
και
βασανίζοντας
τη φύση και τον
ίδιο τον
άνθρωπο,
αναιρώντας την
αλήθεια και την
«τελειότητα»
της ζωής, την
επίτευξη του
τέλους της
δημιουργίας.
Είναι
καταφανής,
πλέον, η
αποτυχία της
προσπάθειας
του ανθρώπου να
υποτάξει το
φυσικό κόσμο,
να αλλάξει τη σχέση
του με τον
κόσμο
γενικότερα. «Μόλυνση
του φυσικού
περιβάλλοντος»
(pollution),
λέμε εκείνο το
φαινόμενο, που
καταδεικνύει
την αλλοτρίωση
της σχέσης
αυτής.
Πιστεύουμε
λοιπόν ότι, ο
ρόλος του
ανθρώπου σε
σχέση με το
περιβάλλον του,
τον κόσμο, θα
πρέπει να είναι
ο
σεβασμός και η
προσπάθειά του να
αναδείξει
το κάλλος του
κόσμου (κόσμημα)
και όχι
να τον υποτάξει.
Είναι σφάλμα,
ενίοτε ολέθριο,
να
μετατοπίζουμε
το βάρος από τη «δόξα» και χρήση
του φυσικού
κόσμου στην κατανάλωσή
του.
Να,
λοιπόν, πού
πρέπει να
τραβήξουμε τη
διαχωριστική
γραμμή μεταξύ
της ηθικής,
συμβατής με τη
φύση και τον
κόσμο
παρέμβασης και
της (ανήθικης) προσβολής
τους. Ο
σεβασμός είναι
η έννοια-κλειδί
για την αποφυγή
της διαστροφής
του ρόλου
του ανθρώπου
στον κόσμο. Ο
Αριστοτελικός
ορθολογισμός,
που επιζητεί να
εξασφαλίσει
την πληρέστερη
δυνατή
κοινωνία
σχέσεων, την
πολιτική
κοινωνία, ως
πραγμάτωση του
όντως υπαρκτού,
της κοσμικής
αρμονίας και
λογικότητας,
όπως και ο
Πατερικός (εκκλησιαστικός)
λόγος, τα δύο
θεμέλια του -όχι
μόνο- ελληνικού
πολιτισμού, μας
δίνουν τη
δυνατότητα
αυτή.
Τα
-κάθε μορφής-
μέσα λοιπόν,
υπάρχουν. Το
ερώτημα
παραμένει: θα
αναζητήσει ο
άνθρωπος και θα
υπηρετήσει τον
πραγματικό(;)
του ρόλο; Θα
αναδείξει και
απολαύσει το
κάλλος του
κόσμου; Ή θα
παραβιάσει
ξανά τα όρια
της αντοχής του,
θα
δημιουργήσει
νέους εφιάλτες
και θα
προσπαθεί να
δικαιολογηθεί
εκ των υστέρων;
Λες
κι ο αυτόχειρας
έχει δεύτερη
ευκαιρία...
Παναγιώτης
Τσίγκανος.
Φοιτητής
Βιολογίας
Ε & Κ Παν.
Αθηνών
Υ.Γ.
Ενώ το
κείμενο έχει
ολοκληρωθεί
από τον Ιούλιο,
χτες (20-10-97)
η τηλεόραση
μετέδωσε την
είδηση πως,
σύμφωνα με τον
δρ. Πάτρικ
Ντίξον, σε 5-10
χρόνια, θα
είναι δυνατή η
παραγωγή
ανθρώπινων
οργάνων για
μεταμοσχεύσεις
από ακέφαλους
ανθρώπινους
κλώνους.
Τι να πούμε
εμείς; Συγχαρητήρια...