Γιατί
αρνήθηκα
να είμαι
υποψήφιος στις
φοιτητικές
εκλογές.
Γιατί,
πλέον, το
κυρίαρχο «συμβαίνον»
στο χώρο του
πανεπιστημίου
είναι τα μαθήματα
και οι εκλογές.
Ούτε
για αστείο δεν
αναζητούμε
τρόπους
ουσιαστικής
παρέμβασής μας
στην κοινωνία.
Λες και η
φοίτηση στο
πανεπιστήμιο,
το μόνο που
μπορεί να
αποφέρει, στην
καλύτερη
περίπτωση,
είναι το πτυχίο.
Καμία
αμφισβήτηση,
καμία
αναζήτηση,
κανένα όραμα,
καμιά ελπίδα,
ούτ’ ένα όνειρο
βρε αδελφέ!
Χρειάζεται,
βλέπεις και
κατάλληλο
υπόστρωμα για
να ευδοκιμήσει
η φαντασία. Οι
Τζουμάκηδες κι
οι άλλοι
υπουργοί,
βουλευτές και
σπουδαίοι, που
εξαργύρωσαν
τους
αλλοτινούς
αγώνες στο
χρηματιστήριο
της κοινωνικής
ανέλιξης με
σκληρό νόμισμα,
τι ερέθισμα να
σου δώσουν για
αμφισβήτηση
μέσα στη
μικρότητα και
γελοιότητα
τους; Πώς να
ανατρέξεις και
να πάρεις
θάρρος από την
πρόσφατη
ιστορία του Μάη
του ’68, της «ηρωικής»
εξέγερσης του
πολυτεχνείου
και των άλλων «μεγάλων»
στιγμών της
σύγχρονης
ιστορίας, όταν
το μόνο ορατό
αποτέλεσμα
είναι αυτή η
ατέλειωτη
μιζέρια που
ζούμε
καθημερινά και
το μόνο τους
κατόρθωμα (πράγματι!)
να βάλουν
εξουσία (ακόμη
και) στη
φαντασία αντί
για τη «Φαντασία
στην εξουσία».
Γιατί,
δε συζητάμε τα
μεγάλα και
σοβαρά (τη γλώσσα,
την ηθική, την
ηθική της
γλώσσας και της
επιστήμης και
της φύσης και
της πολιτικής
και τόσα άλλα
σημαντικά
θέματα του καθημερινού
μας του βίου)
αλλά για τα
αδιάφορα κι
επουσιώδη (το
πώς θα
διαχειριστούμε
καλύτερα την
κρίση μας
δηλαδή (αυτό
που, εξάλλου, κάνουν και
τα κόμματα και
οι σύγχρονες
κυβερνήσεις) κι
όχι πώς θα
απαλλαγούμε
από δαύτη).
Δεν είναι το
κυρίαρχο -αν
και άξιο λόγου-
θέμα η φύτευση
του
πανεπιστημιακού
χώρου (με κανονικά
φυτά εννοώ).
[ Σκεφτείτε
να κάναμε
κυβέρνηση τον
Αντώνη
Σαμαράκη, το
Μανώλη
Ρασούλη, το
Διονύση
Σαββόπουλο, τον
παπα-Γιώργη
Μεταλληνό, το
Δημήτρη
Ποταμίτη, τον
πρόεδρο Λ.Χ.
Μαργαρίτη, την
Ελ. Παπαζώη, τη
Βιργινία
Τσουδερού, τον
Αλέκο Αλαβάνο,
τους Πρυτάνεις
μας, το Γιώργο
Βότση, το
Χρήστο
Γιανναρά, την
Αρλέτα, το Νίκο
Παπάζογλου κι
ένα σωρό άλλους
και άλλες
σημαντικούς
ανθρώπους, με
συγκροτημένη
σκέψη, που
αγωνίζονται (καθένας
από το μετερίζι
του) να σπρώξουν
την κοινωνία
προς τον ορθό
δρόμο, του
προβληματισμού,
του
οραματισμού
και της
ονειροπόλησης (όχι
ονειρο-πώλησης)
αντί για όλους
εκείνους τους
πολιτευτές και
τους διάφορους
-πατέρες (πρώτο
συνθετικό κατά
βούληση) που
δυναστεύουν τη
ζωή όλων μας
και του καθένα
ξεχωριστά.
Δεν
μπορούμε, το
ξέρω. Μπορούμε
όμως, να τους
προτείνουμε, να
τους ακούσουμε,
να τους
αναδείξουμε
στο κέντρο του
ενδιαφέροντός
μας, του (φοιτητικού)
βίου μας. ]
Γιατί
δεν μπορώ κι
ούτε θέλω να
εκπροσωπήσω
κανέναν -ή να με
εκπροσωπήσει
κανείς- σε μια
στημένη
διαδικασία, με
ρόλους για τους
άλλους
και ρολίσκους
για μένα.
Και η
συμμετοχή
σημαίνει -ή την
μετατρέπουν σε-
αποδοχή.
Ζητώ
ελεύθερη
ζύμωση των
ιδεών και των
προσώπων στα
πανεπιστήμια.
Ζητώ
να μας
αναγνωρισθεί -εμένα
και των φίλων
και
συμφοιτητών
μου- ρόλος
άλλος από αυτόν
του συνηθισμένου
φοιτητή, του
απλού ανώνυμου
λαού, του κανονικού
ανθρώπου κι
όλων των άλλων
που όλοι εσείς,
που τάχαμ’
ανησυχείτε για
μένα, έχετε
θεσμοθετήσει (βλ.
σκηνοθετήσει)
για μένα.
Όχι,
δεν θα παίξω
στο παιγνίδι
σας. Δεν θα
τιμήσω τα
πολυτεχνεία
σας με πορείες,
καταλήψεις,
τετριμμένες
συζητήσεις (στα
κανάλια
σας),
με μπαγιάτικα
σουβλάκια και
με το
παραδοσιακό
μαλλί της γριάς
στα μνήματα των
νεκρών σας.
Δεν θα κατέβω
στις εκλογές σας, ούτε σ’
αυτές ούτε στις
άλλες, για να
γίνω δεκανίκι
σας στη διάλυση
της ζωής μου,
της πατρίδας
μου, των αξιών
μου.
Τις
εκλογές που
φτιάξατε για
μένα, σας τις
επιστρέφω
άθικτες, όπως
πρέπει, και
στην ίδια
τηλεοπτική
συσκευασία α λα
Μπέβερλι Χιλς.
Λυπάμαι αλλά,
δεν με αφορούν.
Τσίγκανος
Παναγιώτης
Φοιτητής
Βιολογίας
Ε & Κ Παν.
Αθηνών