Δημοσιεύθηκε
στην Ελευθεροτυπία την Τρίτη 3-11-98 στη σελ. 10
Βαθύ
Πράσινο (Απάντηση).
Κυρία Καζαλότι,
μας προβλημάτισε το κείμενό σας στις
"Εν-στάσεις" της Ελευθεροτυπίας.
Τώρα βρισκόμαστε στην παραθεριστική
μας κατοικία, όπου το διαβάσαμε.
Πιστεύουμε ότι, θα
καταλάβετε τις αντιρρήσεις μας στις θέσεις
που εκφράζετε. Υπολογίζουμε ότι, το κείμενο
θα αποσταλεί (με fax) κατά την επιστροφή μας
στην Αθήνα, στο τέλος της εβδομάδας.
Ελπίζουμε να μην είναι πολύ
καθυστερημένο και να συμβάλει στον
επίκαιρο προβληματισμό σας.
Τώρα που
έγινε υπουργός, θα πάψει να είναι οικολόγος.
Πανηγυρίζουν μερικοί το γεγονός της
ανέλιξης των Γερμανών Πρασίνων στη -γερμανική-
εξουσία. Ε, και
λοιπόν τι; Σηματοδοτεί αυτό μια στροφή της
κοινωνίας προς την Οικολογία, όπως,
ενδεχομένως, πιστεύουν ορισμένοι "ρεαλιστές"
οικολόγοι, στους οποίους περιλαμβάνεται
και ο -νεοεκλεγής- Γερμανός υπουργός
εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ;
Συμβολίζει μια μεγάλη νίκη του
οικολογικού κινήματος στον αγώνα του για
την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και τη
σωτηρία του πλανήτη;
Όχι, τίποτε από όλα αυτά.
Η μετατροπή του οικολογικού κινήματος
σε
έναν πολιτικό φορέα,
παρόμοιο σε δομή, λειτουργία, στόχους και
μεθόδους με
τα "παραδοσιακά"
κόμματα, δείχνει τη χρεοκοπία του κινήματος
αυτού, την απώλεια
του κινηματικού του χαρακτήρα.
Η προσέγγιση στον "εχθρό" είναι,
μεν, ένα βήμα για την εξουδετέρωσή του.
Η συμπαράταξη, όμως, μαζί του, πώς μπορεί
να βοηθά στη συντριβή του, αυτό δεν το
καταλαβαίνουμε.
Ακόμη και ο πιο καλόπιστος θα
προβληματιζόταν. Σημαντικό (κυρίαρχο;) στοιχείο
του οικολογικού κινήματος ήταν "από
γεννησημιο του" η επαναστατικότητά του.
Επαναστατικότητα ιδιάζουσα: δυναμικές,
μη βίαιες, ενέργειες με αντίπαλο
συγκεκριμένα προβλήματα και στόχο όχι τα
συγκεκριμένα συμφέροντα (εταιρείες,
κυβερνήσεις, παράγοντες κλπ.), αλλά την
κοινωνία συνολικά (κοινή γνώμη, τοπικές
κοινότητες κ.ά.) που θα καταφέρει -αν το
καταφέρει- το τελικό χτύπημα, μέσα από τους
θεσμούς της και τα όργανά της.
Επαναστατικότητα σύμφυτη με το
χαρακτήρα του κινήματος.
Συνάδει αυτή με τα "υπουργιλίκια";
Υπάρχει και το κακό προηγούμενο με την
Αριστερά. "Να
βγει η αριστερά από τη γωνία", ήταν το
κύριο αίτημα των Αριστερών κατά τη δεκαετία
(αρχές) του '80. Τελικά,
τα κατάφερε. Αναρριχήθηκε
σε υψηλά αξιώματα, σε κυβερνητικούς θώκους,
ώσπου τελικά διασύρθηκε (και ως λέξη-έννοια
ακόμα). Και, το
χειρότερο, έχασε τη δυνατότητα να επηρεάζει
την κοινωνία (και τις κυβερνήσεις) προς την
"αριστερή" κατεύθυνση.
Εξάλλου, όπου όλα τα κόμματα του
κοινοβουλίου διεκδικούν επί ίσοις όροις
την εξουσία (ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο), δεν υπάρχει,
στην ουσία, Αριστερά. Άραγε,
αυτή θα είναι η τύχη και της Οικολογίας;
Μιλούμε, βεβαίως, για την Ευρώπη.
Δυστυχώς, λίγα γνωρίζουμε για τα
συμβαίνοντα διεθνώς.
Πολλές φορές, κάθε περίπτωση έχει
τέτοια επιμέρους χαρακτηριστικά,
που διαφοροποιείται από όλες τις άλλες.
Διακινδυνεύοντας όμως μια γενίκευση, ως
απάντηση στο κείμενό σας, θυμίζω ένα -διαχρονικού
χαρακτήρα- απόσπασμα από την υπόθεση
Ντρέιφους του Εμίλ Ζολά: όταν του (;) λένε πως
ο νέος υπουργός είναι ανοικτόμυαλος γιατί
είναι σοσιαλιστής, εκείνος αποκρίνεται:
Τώρα που έγινε υπουργός, θα πάψει να είναι
σοσιαλιστής.
Με εκτίμηση
Τσίγκανος Παναγιώτης