Αγαπητές
Φιλιατρινές
Ώρες,
εμείς οι «εξ
αποστάσεως»
Φιλιατρινοί
βασιζόμαστε
στις Φ.Ω. για να
πληροφορηθούμε,
να αισθανθούμε
«τι παίζεται»
στα μέρη μας.
Φαίνεται
λοιπόν ότι, τα
πράγματα
πηγαίνουν αν
όχι καλά,
τουλάχιστον
καλύτερα από
παλαιότερα. Εκεί
συγκλίνουν οι
περισσότερες
απόψεις που
διαβάζουμε
στις Ώρες, που
ακούμε από
γνωστούς μας
όταν
επισκέπτονται
τα «άγια χώματα»
και
επιστρέφουν
στη
μεγαλούπολη ή
όταν εμείς οι
ίδιοι
ερχόμαστε στα
Φιλιατρά.
Είναι όμως
πράγματι έτσι;
Βεβαίως
και έτσι είναι,
σπεύδουμε να
απαντήσουμε.
Αφού το λένε
οι
περισσότεροι,
έτσι θα είναι.
Δημοκρατία
έχουμε. Κι
όμως, υπάρχουν
και
αντιρρήσεις:
Προσπαθούμε
να παρακολουθούμε
όσα συμβαίνουν
στα Φιλιατρά
και
διαπιστώνουμε
εκ νέου πόσο
πολύ
προσκολλημένοι
έχουμε μείνει
στα στερεότυπα
του
παρελθόντος.
Με τι χαρά,
αλήθεια,
υποδεχόμαστε
τα «μεγάλα»
αναπτυξιακά
έργα (δρόμους,
γεφύρια, ...ποτάμια)
και με τι
καρτερία
περιμένουμε
την υλοποίησή
τους. Όπως
και στον καιρό
του Όθωνα ή,
άντε, του
Τρικούπη.
«Τα λέτ’ εσείς
οι ‘εν Αθήναις’»,
θα πείτε, «για
ζήστε εδώ ένα
Χειμώνα κι
ύστερα τα
ξαναλέμε».
Συμφωνούμε.
Η
αναπτυξιομανία
είναι ένα
γενικευμένο
χαρακτηριστικό
των Ελλήνων,
είτε αυτοί ζουν
στην
πρωτεύουσα ή
τις μεγάλες
πόλεις, είτε
στην επαρχία.
Γιατί αυτό
ακριβώς είναι ο
επαρχιωτισμός:.
η διαρκής
ενατένιση του
κέντρου (της
πρωτεύουσας,
του εξωτερικού
κλπ.) και ο
στείρος
απομιμητισμός
τους. Έτσι,
βρισκόμαστε
στην
πραγματικότητα
πιο
απομακρυσμένοι
από τα σύγχρονά
μας
τεκταινόμενα.
Έχουμε άραγε,
ως πολίτες και
ως κοινωνία,
σκεφθεί προς τα
πού θέλουμε να
κατευθυνθεί
αυτή η ανάπτυξη;
«Οπουδήποτε
αρκεί να ‘βγάλουμε’»,
λένε μερικοί.
Χαιρόμαστε
λοιπόν για τους
νέους δρόμους.
Θα
διευκολύνουν,
λέει, την
επικοινωνία με
το κέντρο.
Λες και ο
μόνος τρόπος
για να
επιτευχθεί
αυτή, είναι οι
οδικοί άξονες.
Και ενώ είναι
κοινά αποδεκτό
παγκοσμίως ότι
η πλέον
προσφορότερη
λύση για
αποστάσεις
μικρότερες των
1.000 χλμ. είναι ο
σιδηρόδρομος.
Αυτός
φτιάχτηκε στην
Πελοπόννησο
από τον Χαρίλαο
Τρικούπη(στις
αρχές του αιώνα!)
και από την
εποχή εκείνη
έχει
εγκαταλειφθεί.
Κι εμείς, αντί
να απαιτούμε
τον
εκσυγχρονισμό
του και την
επέκταση του
δικτύου του (ως
την Πύλο και τη
Μεθώνη και όπου
αλλού είναι
σκόπιμο),
ζητούμε
συνεχώς κι
άλλους δρόμους.
Να
σημειώσουμε
ότι (με
στοιχεία του ’89-’90,
ΑΠΘ) ένα
χιλιόμετρο
αυτοκινητοδρόμου
έχει κόστος
κατασκευής όσο
11 χλμ. σύγχρονης
σιδηροτροχιάς.
Δηλ., αντί για 500
χλμ.
αυτοκινητόδρομο
θα μπορούσαμε
να φτιάξουμε 5.500
χλμ. (!!!)
σιδηροδρομικού
δικτύου.
Αντί
να είμαστε
προσαρμοσμένοι
και πρωτοπόροι
στις διεθνείς
εξελίξεις,
επιμένουμε
στην άγρια
οικονομική «ανάπτυξη»
(η λέξη είναι
κακή μετάφραση
του αγγλικού
όρου growth =
μεγέθυνση). Δεν
έχουμε φτιάξει
(ακόμη...) «Σταθμό
Ελλιμενισμού
Σκαφών
Αναψυχής» (μαρίνα)
στην
Κυπαρισσία,
αλλά θέλουμε
την νέα Ριβιέρα
στην περιοχή
της Πύλου.
Σε όλον τον
σύγχρονο κόσμο
αναπτύσσονται
και
θριαμβεύουν οι
εναλλακτικές
μορφές
τουρισμού (Ορεινός,
Θαλάσσιος,
Ορειβατικός,
Περιβαλλοντικός,
Αγροτικός,
Επιστημονικός,
Συνεδριακός,
Σπηλαιολογικός
κ.ο.κ.) και εμείς
ζητούμε μεγάλα
ξενοδοχεία με
πισίνες και
γήπεδα του
γκολφ (!).
Είμαστε
100 μέτρα από τη
θάλασσα κι 200 από
το βουνό και (εξακολουθούμε
να) πιστεύουμε
ότι τα μόνα
αθλήματα που
μπορούν και
πρέπει να
αναπτυχθούν
στα Φιλιατρά
είναι το
ποδόσφαιρο και
το μπάσκετ (και
κάνα-δυο άλλα).
Δεν είναι
όμως έτσι.
Υπάρχει
και άλλο ένα
θέμα, που θέλω
να θίξω. Είναι
λεπτό και
περίπλοκο.
Εδώ και
μερικά χρόνια,
σε όλον τον
κόσμο, γνωρίζει
μεγάλη διάδοση
το Παγκόσμιο
Διαδίκτυο (Internet). Έχει
ήδη «αναλάβει»
μεγάλο μέρος
των
επικοινωνιών
και του
εμπορίου. Ήδη έχει
παρέλθει πάνω
από μία
δεκαετία από
την πρώτη
ελληνική
σύνδεση με αυτό
(ΙΤΕ Κρήτης, 1989).
Γιατί τα
φιλιατρά να
απέχουν και να
μην
πρωτοπορούν
στη νέα «κοσμογονία»;
Ανάπτυξη,
λοιπόν. Για να έχει
νόημα, πρέπει
να έχει
συγκεκριμένη
κατεύθυνση,
συντεταγμένες.
Γιατί η
ανάπτυξη είναι
προϊόν
επιλογής και
όχι
νομοτέλειας.
Ευχαριστώ,
Παναγιώτης
Τσίγκανος.
ΥΓ. Ένα πολύ ελπιδοφόρο γεγονός, που συνέβη στα Φιλιατρά τον προηγούμενο μήνα, ήταν το συνέδριο του κινηματογράφου. Μακάρι να μην ήταν μια λαμπρή εξαίρεση από τη λαίλαπα της «ανάπτυξης», αλλά να βρει την ανταπόκριση που του αξίζει. Συγχαρητήρια σε όσους προσπάθησαν για την πραγματοποίησή του. Να είμαι αισιόδοξος; Θα προσπαθήσω, δεν είναι εύκολο...