Πάνε 15 χρόνια από το ατύχημα, που μου έφερε τετραπληγία Α5· πάνω από 20 από την τελευταία φορά που έκανα ιστιοπλοΐα. 15 χρόνια που ζω με το όνειρο: να αλλάξω τη στάση της κοινωνίας απέναντι στους Ανθρώπους με Αναπηρίες και να μετατοπίσω το κέντρο ενδιαφέροντος των ανθρώπων αυτών από τη «στεγνή» απαίτηση επιδομάτων, ραμπών κλπ., να περιλάβει το δικαίωμα να δίνουμε και να παίρνουμε χαρά.

Έμαθα για το Sailability τυχαία: κάποιος μου κοινοποίησε ένα η-μέιλ που απευθυνόταν σε κάποιον τρίτο. Αντέδρασα ενστικτωδώς: δεν τολμούσα ως τότε να διανοηθώ να κάνω ιστιοπλοΐα με τόσο βαριά αναπηρία. Ενεπλάκην στην εισαγωγή της «Ιστιοπλοΐας για Όλους» στην Ελλάδα. Πήρε πολλή προσπάθεια, χρόνο (που ποτέ δεν περισσεύει) και ενθουσιασμό. Αλλά εκείνοι εκεί στην Αυστραλία το εννοούσαν. Διέθεταν την τεχνογνωσία, βρήκαν τους χορηγούς, έστειλαν εθελοντές, αξιοποίησαν στο έπακρο τη βοήθειά μου. Έτσι...

Σήμερα είναι Κυριακή, 22 Ιουνίου 2003. Λαμπρή μέρα, ιστορική: σήμερα εγώ, ο Παναγιώτης Τσίγκανος, τετραπληγικός Α5, ταξίδεψα μόνος μου στο πέλαγος με ένα κόκκινο 2,3. Τώρα είναι 10 το βράδυ μα, η συγκίνησή μου δεν έχει υποχωρήσει καθόλου. Το σκαφάκι να γέρνει στο πλάι με 3 μποφόρ άνεμο και εγώ να το κυβερνώ με ένα joystick. Ένα θαύμα!

Το άλλο Σαββατοκύριακο θα ξαναπάω. Θα καλέσω κι όσους μπορώ να μοιραστούμε την εμπειρία. Πώς αλλιώς να κάνω· ήταν τόσο ωραία! Να ‘στε καλά Τζάκυ, Κρις, Νηλ, Μπάρμπαρα και όλοι, όσοι βοηθήσατε να πραγματοποιηθεί όλο αυτό. Στον Ιούλιο μέσα η ελληνική οργάνωση «Sailability Hellas – Ιστιοπλοΐα για Όλους» θα πρέπει να λάβει «σάρκα και οστά» για να υποδεχτεί τα πρώτα 5 σκάφη, που έρχονται τον Αύγουστο. Τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει τώρα πια. Η ζωή, τελικά, έχει και όμορφη πλευρά...